Roel Nollet

DINSDAG 20 MAART IN TELEFACTS, VTM 20U45

Davy Kestens uit Herk-de-Stad is een internetondernemer van 23. Vorige week haalde hij in San Francisco 1 125 000 dollar risicokapitaal op voor zijn bedrijf Twitspark, een platform waarmee bedrijven met hun klanten kunnen communiceren via twitter. Hij stopte meteen met zijn opleiding webdevelopment aan de Hogeschool in Kortrijk en nam een vliegtuig naar de States.

“Plots kreeg ik telefoon van mensen waar ik nog nooit van gehoord had, en die zeiden: ‘Kan je eens naar San Francisco komen? We willen je spreken’.”

In San Francisco hokken duizenden starters samen in koffieshops en coworkingspaces, avonturiers die hopen opgemerkt te worden door investeerders, want het kapitaal is er tientallen keren groter dan in België. En de belastingsdruk voor starters is een pak lager. Alle internetondernemers willen er dus hun bedrijf oprichten. Vol jeugdig enthousiasme dromen zij van een nieuwe vrije wereld waar iedereen door het internet met elkaar verbonden is, net als in het San Francisco van de jaren ‘60, maar daardoor vertrekt ook wel al dat Belgische talent naar het buitenland.

“Wij zijn een beetje zoals schilders tijdens de renaissance,” zegt Xavier Damman (28). We leven hier in een luchtbel, terwijl de rest van de wereld nog in de middeleeuwen leeft, denken wij na over de nieuwe technologie die de rest van de wereld zal gaan gebruiken.”

Brusselaar Xavier Damman verovert de wereld met ‘Storify’, een website waarop je verhalen kan maken met informatie van sociale mediasites. Damman verzamelde 2 miljoen dollar risicokapitaal en won ondermeer een journalism award en de prijs voor social media op south by southwest – de ’superbowl voor starters’ – die vorige week plaatsvond in Austin. Ondertussen heeft Storify meer dan 10 miljoen gebruikers per maand.

“Dit kan niet in Europa,” zegt Damman, “Het probleem van de meeste regeringen in Europa is dat ze te veel willen doen. Met al hun subsidies om ondernemers te helpen. Al dat papierwerk is gewoon tijdverlies”.

Dat vindt ook Sébastien de Halleux. De 32-jarige miljonair verliet België al op zijn zestiende om in San Francisco te gaan studeren. Twee jaar geleden verkocht hij zijn gamebedrijfje Playfish aan Electronic Arts voor 400 miljoen dollar.

“Ondernemerschap draait volledig rond risico durven nemen,” zegt de Halleux. “En risico’s nemen heeft alles te maken met durven mislukken. De houding tegenover mislukkingen is in België en andere Europese landen helemaal anders dan in San Francisco.”

Sebastien de Halleux investeert nu zelf in het bedrijf van Davy Kestens. Zo zit het ecosysteem van San Francisco in elkaar. “Mislukken mag, maar falen doe je pas als je opgeeft.” Davy Kestens en Sebastien de Halleux werken ondertussen samen aan een hub die starters makkelijk naar San Francisco moet halen.

‘Digitaal goud’ is een verhaal over talent, durf en passie.

DINSDAG 20 MAART IN TELEFACTS, VTM 20U45

Etienne Cloots uit Haaltert zet zich al 25 jaar in voor straatkinderen in Egypte. Hij heeft er ook een boek over geschreven: ‘Farao’s zonder goud’.  Jaarlijks gaat hij met hulpgoederen naar Caïro. In oktober is hij er nog een handicraft-atelier gaan installeren. De kinderen leren daar zelf kleine beeldjes maken die ze dan op straat verkopen om een inkomen te hebben. Met het geld dat hij hier verzamelt, ondermeer door de verkoop van zijn boek, ondersteunt hij het opvangcentrum van El Salem in Caïro en de werking van FACE, een Belgische NGO die zich inzet voor de straatkinderen.

Straatkinderen zijn in dit revolutionaire klimaat extra kwetsbaar. Er komen 40 procent minder toeristen naar Egypte. Dat betekent een pak minder inkomsten voor de kinderen, want zij leven van de verkoop van prullaria en van de giften van toeristen. Bovendien zijn levensnoodzakelijke goederen op sommige momenten niet meer te vinden en worden week na week duurder. Ook de NGO’s die de kinderen van de straat halen, geraken in de problemen. Waar ze vroeger goed konden samenwerken met de overheidsdiensten, is het nu dikwijls onduidelijk bij wie ze terecht kunnen. Ook de ramen van de NGO waarmee Etienne samenwerkt werden ingegooid, omdat zij een bord aan hun deur hebben hangen waarop staat dat ze gesteund worden door de overheid. Het militaire bewind was al langer wantrouwig tegenover NGO’s. Ze worden ervan verdacht de protesten te financieren. Verschillende medewerkers van niet-gouvernementele organisaties werden opgepakt en hun dossiers in beslag genomen.

De revolutie in het kort: Op 17 december 2010 begon de Jasmijnrevolutie in Tunesië nadat een jonge fruitverkoper zichzelf in brand stak tegen zijn uitzichtloze situatie. De Arabische Lente waaide al snel over naar Egypte waar duizenden mensen op het Tahrirplein van  Caïro protesteerden tegen het regime. Een jaar later staan diezelfde mensen daar weer. Deze keer uit onvrede met het militaire bewind. Ze willen meer vrijheid en democratie. Maar met nieuwe verkiezingen in het vooruitzicht laten verschillende belangengroepen zich weer gelden. Zo steken de rellen tussen moslims en christenen (kopten) opnieuw de kop op. En er zijn ook nog de lobby’s van de rijke elite, de Mubarak-aanhangers en de militairen.

De revolutie gaat grotendeels voorbij aan de honderdduizenden armen die leven in de sloppenwijken van Caïro, maar ze spelen er wel een rol in. In Egypte zijn er naar schatting 2 miljoen straatkinderen. Een groot deel leeft in en rond Caïro. Volgens ontwikkelingsorganisaties zouden verschillende belangengroepen straatkinderen misbruiken om oproer te kraaien. De kinderen krijgen lokvergoedingen om bijvoorbeeld brand te stichten. Zo zou het leger kinderen hebben ingeschakeld om brand te stichten in het parlement. De kinderen vergisten zich echter van raam en gooiden molotov-cocktails in een bibliotheek die volledig afbrandde. De bibliotheek bevatte historische geschriften van onschatbare waarde. De militairen gaven de revolutionairen de schuld. Dat lees je hier.

NGO’s zoals FACE gaan elke dag/ nacht de straat op om straatkinderen van de straat te halen. Ze proberen hen individueel te overtuigen om langs te komen in een opvangcentrum in El Salem. Daar worden ze verzorgd, krijgen ze eten, bijles en een kans op een nieuwe toekomst. ‘s nachts gaan ze meestal gewoon weer de straat op. Ze snuiven dan lijm en roken hasj.

Samen met Etienne trok ik, tussen de gevechten door, de straten van Caïro in om te zien hoe de kinderen er leven. Voor de meesten van hen is de toestand alleen maar verslechterd.
‘Kinderen van de Revolutie’ werd uitgezonden in Telefacts op VTM. Je kan de reportage herbekijken via Iwatch.

DAGBOEK VAN EEN DAKLOZE REPORTER.

Herbekijk de reportage hier.

Dinsdag 20 december – Op dit ogenblik zijn naar schatting 2000 mensen in Brussel dakloos. Het is de Brusselse opvangdienst Samu Social die de telling heeft gehouden. En dan zijn de duizenden asielzoekers niet eens meegeteld, want zij vallen onder de bevoegdheid van Fedasil. Toch wonen ook zij vaak op straat.

Maar hoe hard is het leven, als je elke dag en nacht in de koude moet wonen en slapen?

Ik wou het aan den lijve ondervinden. Daarom trok ik 5 dagen en 4 nachten de straat op. Zonder geld, zonder eten, alleen bewapend met een kleine camera. Al die tijd leefde en overleefde ik als een dakloze.

Al op de eerste dag moet ik schooien voor eten. Ik probeer het bij een broodjeszaak in het Noordstation. “We gooien niks weg. De baas heeft een deal met een dierenasiel. De overschotten zijn normaal voor de dieren, maar ik zal je wel een paar broodjes geven”, zegt een vriendelijke verkoopster.

Maar als ik me wat wil opfrissen in een toilet van het station, heeft een wc-dame minder begrip. “Dat is dan 40 cent, mijnheer. Als u geen geld hebt, moet u niet komen. Het is altijd hetzelfde met jullie.” De regels gelden voor iedereen, maar niet iedereen heeft het even makkelijk om naar die regels te leven.

Ik ontmoet verschillende daklozen. Twee jongens van mijn leeftijd leren me de kunst van het bedelen: “Je moet een goed verhaal hebben. Gewoon veel mensen aanspreken en vriendelijk zijn. Zo bedel je gemakkelijk op een uur 20 tot 30 euro bij elkaar.”

Maar de wetten van de straat zijn hard. Tijdens een voedselbedeling in het Centraal Station breekt een vechtpartij uit. Daklozen onder elkaar. Henri, 39, heeft een blauw oog, een snede boven z’n oog en een stevige hoofdwonde. “Ik kwam tussenbeide in een gevecht tussen een dakloos koppel. Ze hebben me geschopt en geslagen, met dit als resultaat. Ik zou naar het ziekenhuis moeten, maar dat gaat niet. Geen papieren, geen geld…”.

4 nachten op rij zoek ik een slaapplaats ergens in het portiek van een gebouw, want de stations sluiten ’s nachts. Het is maar een paar graden boven het vriespunt, het regent en slapen doe ik met 1 oog open. Er kan immers heel wat gebeuren.

En dat terwijl er in Brussel een enorme leegstand is. Asielzoekers en andere daklozen zoeken beschutting tegen gebouwen die verwarmd worden zodat de leidingen niet zouden bevriezen, maar zelf bevriezen ze wel. In een park in Jambes, bij Namen, stierf op 17 december al een eerste dakloze ten gevolge van onderkoeling. Het is het trieste begin van de winter, die nog maar net begonnen is.

Het dagboek van een dakloze reporter, werd uitgezonden op 20 december 2011 in nieuwsmagazine Telefacts op VTM. Je kan de reportage opvragen via Iwatch op digitale televisie of via de Iwatch-website

Concerthall ‘De Casino’ is a historic, newly renovated music temple in the heart of Flanders. The building is a former boxing- and cinemacomplex – with rather tittilating films – but from September 15th on, music reigns again in Sint-Niklaas. Just two weeks before the opening, 35 local musicians take over the place for a crazy jamsession on one of the great Bob Marley Classics “Jammin’”. They leave no spot unsonorised. ain’t no rules, ain’t no vow, they can do it anyhow. decasino.be

production for tvoost.be

Als we allemaal massaal insecten beginnen eten dan kunnen we de wereld redden. Insecten nemen minder plaats in, ze stoten minder CO2 uit dan koeien en hebben een veel hoger eiwitgehalte dan vlees. Bovendien kan je ze verwerken in allerlei lekkere gerechten. Kim D’Hulster eet al vijfentwintig jaar insecten. En hij leeft nog altijd.

De aankomst van de Ronde Van Vlaanderen ligt niet langer in Meerbeke maar in Oudenaarde. Vorig jaar koesterden veel mensen nog de stille hoop dat de muur van Geraardsbergen in de ronde zou kunnen blijven, maar de finale wordt dus niet langer op de legendarische kasseien gereden. Het einde van een tijdperk.

Senegal heeft net als de rest van Afrika een groot afvalprobleem. In de stad Tambacounda hebben ze daarom SINVAD opgericht. Een organisatie die zorgt voor de ophaling van het vuil met ezelskarren, en voor de sensibilisering van de bevolking. Dat project wordt met Sint-Niklaas’ geld betaald, want Sint-Niklaas heeft al jaren een stedenband met Tambacounda.

Sint-Niklaas heeft al jaren een stedenband met Tambacounda, de hoofdstad van de gelijknamige regio in het oosten van Senegal. De stad liet er het gebouw van de burgerlijke stand bouwen en in twee wijken financieren ze een afvalproject. Tambacounda ligt op de grens met vijf andere landen en dus is het van groot belang dat mensen weten waar ze vandaan komen.

Zand en afzien. Dat zijn de ingrediënten van de Senegal Classic, een mountainbiketocht tussen Dakar en Tambacounda ten voordele van Vredeseilanden. Bij temperaturen tot bijna 50 graden celsius, doorkruisen 35 Belgische mountainbikers één van de droogste, armste en meest afgelegen streken ter wereld. Samen verzamelden de deelnemers meer dan 100.000 euro voor de projecten van Vredeseilanden. Bezieler van het project is ex-wereldkampioen en mountainbiker Filip Meirhaeghe. (sportief verslag voor Score Live – TV OOST)

Elke maand komen gemiddeld 190 minderjarige onbegeleide asielzoekers België binnen. Zonder hun ouders zijn ze op de vlucht voor oorlog en geweld. Velen zijn niet ouder dan zestien. En de meeste van hen zijn jongens. De grootste migratiestroom komt op dit moment uit Afghanistan en Irak. Amien, Kovan en Miralam werden hun land uitgesmokkeld en kwamen na een helse tocht terecht in het Lokaal Opvang Initiatief (LOI) van Rupelmonde. Daar mogen ze blijven tot ze meerderjarig zijn. Maar de meeste jonge vluchtelingen komen daarna toch terug op de straat terecht. Ook vluchtelingen die wél als asielzoeker worden erkend, moeten het LOI verlaten. Zo belanden ze op heel jonge leeftijd in een wereld die totaal vreemd voor hen is. LOI’s zijn daarom voortdurend op zoek naar pleeggezinnen die de jongeren kunnen opvangen…